به نسيمي همة راه به هم مي‌ريزد
كي دل سنگ تو را آه به هم مي‌ريزد

سنگ در بركه مي‌اندازم و مي‌‌پندارم
با همين سنگ زدن، ماه به هم مي‌ريزد

عشق بر شانه هم چيدن چندين سنگ است
گاه مي‌ماند و ناگاه به هم مي‌ريزد

آنچه را عقل به يك عمر به دست آورده است
عشق يك لحظه كوتاه به هم مي‌ريزد

آه، يك روز همين آه تو را مي‌گيرد
گاه يك كوه به يك كاه به هم مي‌ريزد

از باغ مي‌برند چراغاني‌ات كنند
تا كاج جشنهاي زمستاني‌ات كنند

پوشانده‌اند «صبح» تو را «ابرهاي تار»
تنها به اين بهانه كه باراني‌ات كنند

يوسف! به اين رها شدن از چاه دل مبند
اين بار مي‌برند كه زنداني‌ات كنند

اي گل گمان مكن به شب جشن مي‌روي
شايد به خاك مرده‌اي ارزاني‌ات كنند

يك نقطه بيش فرق رحيم و رجيم نيست
از نقطه‌اي بترس كه شيطاني‌ات كنند

آب طلب نكرده هميشه مراد نيست
گاهي بهانه‌اي است كه قرباني‌ات كنند

 شب بود و من و تو مست زير باران
يك شاخه ي گل به دست زير باران

  

پر حادثه تاريك و غريب است اين راه

اي دل نكند باز بيفتي در چاه

گفتي كه هواي عشق در سر داري؟!

گر مرد ره حادثه اي بسم الله

بعد از تو همين ترانه باقي مانده ست

اين گريه ي بي بهانه باقي مانده ست

يك قلب به خون تپيده با زخمي سرخ

از عشق تو اين نشانه باقي مانده ست

به شام تار من امشب فقط تو مهماني

كه درد شب زدگان را تويي كه مي داني

تو آن هواي بهاري تو آن طلوع سپيد

من آسمان سياهم هميشه باراني

تويي كه قايق روح مرا در اين گرداب

بسوي ساحل آرام عشق مي راني

دگر فقط به تو مي گويم « عاشقت هستم »

به تو ! كه پاي دلم عاشقانه مي ماني

نگاه لطف خودت را ز من دريغ مدار

كه بي تو مي كِشدم غم بسوي ويراني

بسر رسيد غزل گرچه خوب ميدانم

زبان سرخ غزل را تو خوب ميداني